.keep your head up, keep your heart strong

dziś temat dla mnie dość trudny. Również dość osobisty, dotykający i raniący. Bo tak się zastanawiam  czemu tak jest, że ciągle ponoszę odpowiedzialność za błedy moich rodziców przez co sam popełniam nowe? W sensie zranień na sercu i problemów w budowaniu relacji. Jestem dwudziestopięcio letnim facetem i wciąż wstydzę się mówić o tym, że mam ojca alkoholika. Kurde może to się wydawać bardzo dziecinne, ale tak cholera jest... Nic nie sprawia mi większych trudności jak własnie to. Chyba to jest pierwsze publiczne miejsce gdzie się tym podzieliłem.  Po prostu nie potrafię jeszcze mówić o tym otwarcie.
Przez te wszystkie lata nabyłem pewną umiejętność. Świetnie opanowałem ukrywanie emocji, niestety nie tylko tych złych. Dlatego nie potrafię mówić o tym co we mnie siedzi gdzieś tam w środku. Staram się (niestety dość nieudolnie) ale ciągle jeszcze mam z tym ogromny problem. Stąd może ten blog. Często powierzchowny uśmiech kryje za soba zupełnie inne emocje i wewnątrz wszystko się gotuje. No i tak jak to miało miejsce dziś i wczoraj czasem za dużo się już skumuluje i po prostu wybucha. I jakikolwiek racjonalizm schodzi na dalszy plan. Później żałuję że coś zrobiłem lub nie zrobiłem... Dlatego przepraszam...
Bo ok, mam tą świadomość że to nie jest moja wina, że każdy żyje na swój rachunek. Ale co z tego? Jak to siedzi gdzieś głeboko jak haczyk i przy każdej próbie wyciągniecia jeszcze bardziej szarpie i boli.

Dziś usłyszałem też stwierdzenie, że wstydzę się tych rzeczy których nie powinienem. Trochę mnie to zabolało muszę przyznać. Otóż każdy chyba ma  takie wspomnienie z dzieciństwa, kiedy musiał chodzić w czymś czego strasznie się wstydził a jednak musiał zakładać nie mając na to wpływu. Ja miałem taka bluzę po starszym bracie. Nienawidziłem tego rozciągniętego łachmana ale cóż nie miałem wyjścia. Co innego teraz kiedy już z pełną świadomościa jestem w stanie kupić sobie własną bluzę. Skoro sam podjąłem decyzję i kupiłem właśnie tą to czemu mam jej się wstydzić i chować w szafie? Mogę chodzić w kurtce a bluzę pokazuję tylko tym u których czuję się dobrze i pozwolę sobie zdjąć kurtkę i zostać na herbatę. Ot, taka tam metafora. ;-)

musze przyznać, że pogubiłem się ostatnio. Pomieszało się to wszystko. Teraz muszę chyba trochę czasu poświecić, żeby rozprostować te poplątane myśli. Ale dam rade po mału. Byle by wyciągnąć dobrą lekcję z tego wszystkiego i nie popełniać od nowa tych samych błędów.

Dlatego teraz czas na mnie i skupienie się na sobie i własnym rozwoju i pracy. Na koniec moja ulubiona piosenka, dobra motivation song na gorszy czas. ;-)

 oh lookin' out at this happiness
I searched for between the sheets
oh feelin' blind, I realize
all I was searchin' for was me
ooh all I was searchin' for was me

keep your head up, keep your heart strong